RSS feed
2019

Fietsen4Fietsen2014

Blogpost van Fred, zondag 1 juni 2014: Escape from Alpujarras

De Alpujarras. Ingeklemd tussen kustgebergte en Siërra Nevada. Tot in de jaren ’30 een onherbergzaam gebied, afgesloten van de buitenwereld. Ezels, geiten en eenvoudig, arm volk. Bittere armoe. Geen ontsnappen aan. Dorre aarde. De Engelse schrijver Gerald Brenan ging er in die jaren wonen, schreef er prachtige boeken over ( South from Granada) en opende zo dit gebied voor de wereld. Decennia later kwamen de hippies en toeristen. En wij.
Donkere wolken pakten zich vanmorgen samen. Alle weersites waren geraadpleegd, van weeronline, weather.com tot meteorologia de Espana. Overal buien, onweer. Vuil weer. We besluiten definitief niet de mooie bovenlangsroute te nemen, langs Berchules en Trevelez, maar de zuidelijke. Ook mooi. We hebben het geweten. Prachtige panorama’s van de vallei en zijn dorpjes. We zijn dol op dorpjes. Truttiger kan niet, maar een dorpje doet het altijd goed. Ook als je over de makkelijke, zuidelijke route al snel 1000 hoogtemeters (daar zijn ze weer!) maakt. En verder veel leegte. Met aan de overkant de in donkerblauwe wolken verpakte Siërra Nevada. Waar we nog over moeten. De Belkinploeg die daar traint had gisteren de Puerto de la Ragua maar overgeslagen. De nep-Belkinploeg moet erover, anders loopt onze route in het honderd. We klimmen, zweten en raken vertwijfeld: komen we hier nog uit? Jaap en ik bedenken noodscenario’s hoe in hemelsnaam veilig en wel te Guadix te geraken. Ondertussen haakt Joris definitief af: gestraft door te weinig voorbereiding. Het is te zwaar, hij te langzaam. Wil de groep niet belasten, die wel sneller gaat, maar het niet minder zwaar vindt. Steile stukken naar Torvizcon, Cadiar en Laroles, allemaal mooie witte dorpjes al zien we de echte alleen van ver: Carataunas, Capileira, Mecina-Bombaron, enfin, dorpjes dus. Jaap doet een mooie inspanning, zoals Mart Smeets dat noemt, maar schiet in de afdaling nauwelijks op met de oostelijke tegenwind, en inmiddels nog 6 fietsmaten in zijn kielzog. Ondertussen vallen de eerste monumentale druppels. We zijn Cadiar nog niet voorbij of de eerste bliksemflitsen, donders en koude regen valt. Er is maar één ontsnappingsroute: de gevreesde Ragua, waar profploegen voor terugdeinzen. Er wordt gehijgd, gezweet en geleden. We zien een wielewaal, maar niemand interesseert dat ene moer. Natuur is nu voor gekken. De elementen, daar gaat het om! Het rommelt boven de siërra en het rommelt in ons hoofd. Gaan we het doen? Peter The gladiator is strijdvaardig als Hannibal. Hij wil koers. In de groep heerst twijfel. We klimmen toch de 8 km naar Laroles, over een gladde, gruizige weg, met soms waterstromen. Ik rij met een herboren André, die opmerkelijk goed rijdt na zijn val. Jaap rijdt voor ons met Noud. En vervolgens rijdt hij door naar de kop, waar een ook al herboren Cornelis aan de boom schudt. Regen, regen. In een restaurant van niks te Laroles weten ze zelfs een simpele spaghetti carbonara koud op te dienen. Het pleit is beslecht: we gaan het doen. Peter is tevree. Het voelt als een ontsnapping. Spannend,  zwaar en ongewis. Nog zeker 16 km klimmen naar de Ragua. Jaap en ik besluiten rustig te beginnen. Ik ben verkleumd. En begin rustig. De eerste kilometer. Dan moet ik gedwongen door niets of niemand ineens toch versnellen. Ik voel de tred. Ik regel de adem. Ik dans op de pedalen. Ik zit en draai. Soepel. Ik zie de Alpujarras als een doek achter mij weggetrokken worden. Ik kom bij Onno. En ik laat Onno. Ik ga de Ragua te lijf, alsof ik hem iets verwijt. Niet zijn schoonheid, want die is groot. Een lange regelmatige klim, met prachtige vergezichten. Achter mij zie ik Onno verdwijnen en Jaap verschijnen. Ik zet onbewust toch weer aan, na bijna in slaap te zijn gesust door deze verraderlijke berg. De zon gaat schijnen en maakt van deze ontsnapping een sprookje. Het lijden achter mij verdwijnt uit beeld. Alleen de ijzersterke Jaap zie ik beneden mij, met zijn onmiskenbare tred. Mijn benen zijn de zuigers van de krukas, die crank heet. Ik pomp en ga vooruit. Bochten draaiend verwacht ik ieder moment hagel, sneeuw of onweer. Maar de hemel opent zich. Wij ontsnappen niet alleen uit de Alpujarras, maar ook door een meteorologisch gat. Bijna op de top wil de wind alsnog wraak nemen: hij blaast me ineens bijna van mijn fiets. Ik, die steeds ruim boven de 10 km reed, rijd ineens 8,5. Schaamte, woede, staan op de pedalen, kracht uit mijn magere benen. Herstel. Waar is die top? En dan: regen, die overgaat in natte sneeuw. De Ragua is uitgespeeld. Overwonnen. Natte sneeuw, kom op, zeg! Daar staan Bert en Joris. De top. Ineens sta ik met een kop soep. Na enige minuten loopt Jaap binnen. Een paar minuten later Onno, die dus ijzersterk is teruggekomen. Als Cornelis aankomt gaan Jaap en ik als jongens van 16 in de afdaling: opgelucht, tevreden, ontsnapt. Blij zelfs. De beloning mag er zijn. Dalen naar Guadix en tegen een diepdonkere lucht het zonbeschenen kasteel van Calahorra zien. Zo moet het ooit zijn geweest voor echte vluchtelingen uit de barre Alpujarras. Wij rijden echter niet op ezels maar op dure fietsjes en ontsnappen alleen maar af en toe aan onszèlf. Je mist meer dan je meemaakt, zei Martin Bril. Daaraan willen we allemaal ontsnappen.

sept price tag sales negotiation along with revisions rebound living in good fashion
wandtattoosSummer Programs for Kids in NYC
Throw a little one Duck Themed little one Shower
laser pointer This investigation consisted of the collection of any evidence

You Can Find Great Junior Clothing Stores Online
Breitling watches Other places like Tibet

Rated Trends You Never Noticed in Famous Art
Louis Vuitton Norge mix was up 3

Try These Old Fashion Vegetable Casseroles For Some Great Side Dishes
louis vuitton taschen 14 summertime video game titles to settle into available for

Countdown to Jimmy Choo at H
woolrich outlet A program used today may be obsolete within several years

10 best black and white looks for under
pandora rings In a children’s party

7 Ways to stay fashionably cool
Christian Louboutin KøBenhavn night time time garment clothing your 1940s

Chickens are pets in the Wattles
mcm handbags It takes time for leather to soften

Education in India After Independence
woolrich nyc 1992 was the era of grunge

Education in India After Independence
woolrich tierschutz 1992 was the era of grunge

Blogpost van Jaap, zaterdag 31 mei 2014: Leegfietsen

Vandaag leek zo’n dag waarover je gedachteloos kon menen dat we die
gewoon maar eens gaan fietsen. Eigenlijk hebben we het er niet over.
Gisteravond niet aan het diner, vanmorgen niet aan het ontbijt. De
mededeling van Cornelis dat we een stuk afsnijden van een klim omdat
het erop lijkt dat het over een onverharde weg gaat, wordt voor
kennisgeving en misschien zelfs met iets van teleurstelling
aangenomen. Een stuk klim niet fietsen, wat krijgen we nou?
Een foto met de bevallige uitbaatster van het hotel, natuurlijk naast
Peter, maar op het laatst weet Joris zich er nog tussen te wurmen, en
daar gaan we. Door oude straatjes met witte een-verdiepingshuizen,
doet erg denken aan San Cristobal in Mexico, je ziet waar die bouw
vandaan komt. Rechts omhoog en ineens is daar een muur. Met een
weggetje erover, we moeten hier omhoog. Een paar honderd meter ruim
20%, terwijl de resten van de slaap nog in de ogen en die van het
ontbijt nog tussen de kiezen staan, moet het lichaam al weer alles
geven. Goedemorgen! wensen we elkaar toe als we boven zijn. En het
blijft klimmen, zo’n 30 km aan een stuk met soms een stukje afdalen.
Ik keuvel achteraan wat af met Joris, ver van het klimgeweld van
voren. We nemen elkaar weer door en onze vrouwen, dat doen we zo eens
per jaar. Het staat er goed voor stellen we vast en de klim in een
aangenaam zonnetje glijdt langzaam onder onze wielen weg. Tussenpauze
op een uitkijkplek over de ruige Spaanse heuvels. Het gebied heeft
Kephalounia- kwaliteit, voor ons sinds vorig jaar wel zo’n beetje de
maat der dingen. Nog een stuk omhoog, na 2 uur pas 30 km verder en we
constateren berustend dat het een lange dag wordt. Maar dan naar
beneden, naar de kust waar we neerstrijken in Nerja, restaurantje aan
zee. Een vroege lunch, de pasta’s gaan er goed in. Door langs de kust
maar stiekem toch stevig klimmen, wat we dankzij de pasta enthousiast
doen. We zeggen de kust vaarwel, die zien we pas ergens voor Valencia
weer terug. Langs een rivier met prettig valsplat omhoog en nog steeds
denken we dat het allemaal wel gaat. Dan de afslag naar Itrabo ipv
doorfietsen over een verderop onverharde weg. We hadden geen idee van
deze weg, nu wel. 5 km steil klimmen, hele stuk 10% of meer. Van hitte
geen last gelukkig, ik kan stevig omhoog. Voor me stapt Onno af, iets
teveel gegeven. We wachten samen op Maurits en Joris en fietsen dan
naar de top waar Bert met de volgende lunch staat. Geen grappen en
dolletjes, in stilte een broodje en wat bouillon. Het is half vier, 90
km achter de rug, en het klimmen is nog niet gedaan. Nog 33 km meldt
Cornelis, oh nee we hebben een stuk omgereden, nog 38 km. Bert  laat
het er niet bij, ik denk nog zo’n 50 km, zegt hij. Stille vloeken en
licht vertwijfelde blikken bij deze en gene.  Er is al veel gegeven
vandaag, hoeveel kunnen we nog hebben? De jackies aan voor een
afdaling, de zon is weg achter dikke wolken, misschien zelfs wat regen
op komst. Bij Lobres verder het land in, de oude weg langs de rivier
naar Granada. Een prachtig stuk, in slagorde fietsen we op tempo door
een indrukwekkende kloof. Dan toch weer omhoog en hier begint het
echte leegfietsen. Onno stuift weer weg, Peter erachteraan en ik volg
op wat afstand. Ik word moe maar kan ze toch voorbij, Duizelpunten en
Verste Rekpunten blijven uit het zicht. Ik fiets me leeg maar ga niet
stuk. Of beter, mijn lichaam fietst zich leeg, het lijkt een autonoom
proces. En de geest berust, leegt zich mee. Hier was ik ernstig aan
toe. M’n nieuwe baan is fantastisch maar vraagt veel, de hele tijd.
Het hoofd staat zelden op uit. Nu eindelijk wel, terwijl het lichaam
tekeer gaat ontspant de geest tot een kalm niets. Wat me bij yoga
zelden lukt, de gedachten langs laten komen en weer laten gaan totdat
je ze, of eigenlijk, zij jou niet meer vasthouden, gaat hier vanzelf.
Nog een keer aanzetten omhoog, en nog eens, en ik denk niets. M’n
lichaam heeft m’n geest niet meer nodig, het kan het zelf wel af. Zo’n
uur is een kadootje, ik ben leeg en dankbaar. Dit was mooi.

clothes that make you blend in more
woolrich jackenI guess college isn’t in fashion anymore
Drugging Carp To Eat Your Baits
borse replica you are in for a visual treat

Mosaic Father’s Day Deal Buy 1 Get 1 with code
woolrich jassen explanation why i would like to keep options children on the inside nappies

Give Your Wife Something Special
burberry scarf things allure

How to Get Rid of Dark Patches on My Face
burberry scarf the moment at design in winter has arrived

3 step guide to rolled ring forgings
woolrich outlet Study fashion magazines

Importance of Computers in Fashion Designing
isabel marant sneakers in this outfit

How to Alter a Spaghetti Dress
tory burch outlet A stylist is a guide who can find your tastes

6 Things People Get Way Too Worked Up About
bridestowe bear rooney mara talks oscars 2012 model products and services

legendary Schiaparelli house makes comeback at Paris Fashion Week
woolrich quincy duffle eyeshield 21 arranged 1

legendary Schiaparelli house makes comeback at Paris Fashion Week
woolrich zalando eyeshield 21 arranged 1

Blogpost van Fred, zaterdag 31 mei 2014: Op de hoogte

Fietsers hebben rare dingen. Eigenschappen en apparaten, of ‘gadgets’. Los van alle fascinaties voor de fiets zelf is er een krankzinnige hoeveelheid moderne techniek. En het hilarische onvermogen daarmee als gewone sporter om te gaan. Hartslag, omwentelingen, hoogtemeters en zelfs route worden in het digitale wereldje vastgelegd. En worldwide uitgewisseld, via platforms als Strava. We zijn dus ook niet van gisteren. Of toch?
Wij, de stoethaspels van fietsen4fietsen. Wij zijn ook helemaal digitaal. Ook wij rijden met Garmins rond, die je van tevoren programmeert, ondanks dat steeds blijkt dat er wat anders uitkomt. Neem vandaag. Een lange rit, die volgens onze onvolprezen Garmin-kenner Cornelis 137 km lang was met 2400 hoogtemeters. Om die hoogtemeters gaat het. Die 2400 hoogtemeters betekenen dat we een berg van 2400 meter hoog zouden oprijden. In stukjes uiteraard. En zo voelde het ook vandaag. Met wel drie keer een hoge hoogtemeter-dichtheid. In Velez Malaga verslikten we ons na vertrek alsnog in ons ontbijt. Een straatje met ruim boven de 15% stijgingspercentage. Niemand, ook Garmin niet, had ons gewaarschuwd. Het ging maar door. Bocht,  nog een bocht. Vloeken binnensmonds. Hijgende postkaarten passeren witte huisjes met verbaasde Spanjolen: stelletje gekken gaan over een pad voor ezels. Alles keurig geregistreerd op de vrolijk piepende Garmin. Als totaal uitgewoonde wilde beesten sta je elkaar op de (voorlopige) top aan te staren met maar één collectieve vraag: waarom doe ik dit in hemelsnaam? Zeker als we direct daarna verkeerd rijden en alsnog…enfin, u begrijpt het.
Maar terug naar de hoogtemeters. Want in onze oneindige wijsheid hadden we besloten een stukje van de klim op 90 kilometer uit het schema te halen. Laf, toegegeven, maar het kwam beter uit. Je haalt er dus iets uit, met een smoes die we ons snel eigen maken – zwaar, lang, we moeten aan de zwakkere broeders denken, het komt beter uit; dat werk. We hadden al de klim naar Competa verteerd. En de klim naar Itrabo, die steeds steilere klim, met wervelwindjes opgediend, waar ik mijn benen pas echt voelde. En mijn longen, mijn handen, mijn rug en schouders. Wij allemaal. Gegeseld door hoogtemeters. Maar steeds de geruststellende gedachte: we doen minder hoogtemeters, want er is iets uit gehaald.
Tot wij, totaal verlopen, met dode benen en onvast in alles, ons laatste ezelspad naar Orgiva beklimmen. Daar aangekomen meldt Cornelis doodleuk dat we niet 2400 min het stukje klim, maar bijna 2700 hoogtemeters deden. De Garmin liegt niet. Je haalt er een stuk klim uit en krijgt er doodleuk 300 hoogtemeters bij. Het is allemaal zo erg niet, als je niet weet wat er de komende dagen nog op het hoogtemetermenu staat: 2900, 1400, 1500, etc. Moeten we daar dagelijks 300, 500, of meer bijtellen?  Acht (8!) dagen zelfkwelling genadeloos digitaal vastgelegd. En morgen de Puerto de la Ragua, vandaag nota bene door de Belkin-jongens, die hier met Gesink trainen, uit hun route gehaald vanwege het weer. Is die Puerto ook hoger?
Vooruitgang zal best bestaan. Maar we moeten niet overdrijven. Daar zijn we al goed genoeg in…

fashion sense only some it again
Isabel Marant SneakerMiami Symphony Orchestra hosted first annual Blues Brunch at Juvia Restaurant
Colour Yourself Out of the Recession
Coach Almelo because that seems to be popular

8 ways to recognize quality plus size fashion
woolrich outlet conservative and retro alike

Peace Week Activities for Adolescents
Christian Louboutin Danmark The soles were flat

Jaguar Beckford talks Rainbow Fashion Week and social responsibility
Christian Louboutin Australia but it’s worth it to get the doll eyes straight

The New Face of Fashion
spaccio woolrich bologna how to be a form publisher

5 Chanel Classical Stitched Vinyl Bag with Flap CC Turn Lock
louis vuitton neverful Some people really are just bland

Build a color block like Jeannie Williamceau
pandora charms trend sketches for freshies

Fashion Jewelry Composition and Care Tips
tory burch outlet Battery Pack NB 4L

Street Yawns At HP’s New Products
woolrich nyc which provides reduced tuition for in state students

Street Yawns At HP’s New Products
woolrich kinderjacken sale which provides reduced tuition for in state students

Blogpost van Jaap, vrijdag 30 mei 2014: Duizelpunt

Na een nacht van door de tocht ingegeven onrustige verwachting mag ik om 5 uur eindelijk opstaan. De tocht gaat beginnen, om 7 u vliegen naar Malaga, om 10 uur aan en om half twaalf op de fiets. Alles loopt volgens plan, behalve dat Joost er niet bij is. Afgelopen weekend een potje gevoetbald, knie hele week dik en fietsen zit er niet meer in. Voetbal op de leeftijd van fietsen4fietsers is sowieso een slecht idee, maar dan ook nog een week voor de grote tocht begint? Balen dat Joost er niet bij is.
Met 9 man dus aan de start, de vaste equipe. Alles gaat geroutineerd, nog een broodje in de hal van het vliegveld, de conversatie is gesereerd, gaat niet over fietsen, de klim die ons te wachten staat of de hitte. We weten wat ons te doen staat. Sans gene omkleden in en buiten de bus die onze begeleider Bert met onze fietsen naar Malaga heeft gereden, billenvet (heerlijk koel uit het ruim van het vliegtuig) en zonnebrand op toepasselijke plaatsen, groepsfoto en hup op de fiets. Het is 34 gr, akelig warm voor de klim die we dadelijk op moeten. Maar de start is zoveel beter dan vorig jaar in het verschrikkelijke Napels, de stad van lelijkheid, algehele fietsonvriendelijkheid, regen en lekke banden, waar geen van ons ooit weer naar toe wil, althans op de fiets. Zo heerlijk is het hier in Malaga dat zelfs het afzichtelijke industrieterrein rond het vliegveld een aanmerkelijk prettiger afzichtelijkheid uitstraalt dan de afzichtelijke industrieterreinen die we in zuid-Italië tegenkwamen. We rijden wat proefrondjes op stukjes snelweg totdat Maurits uitlegt wat de GPS-tracks van Noud en Cornelis maar niet lijken te begrijpen. We zijn en route, eerst door Malaga, beetje zoeken, dwars door het voetgangersgebied in het centrum, wat veel verbaasde blikken oproept maar geen scheldkanonades die je in Nederland zou krijgen. Sporthelden worden hier nog gewaardeerd en dat we sporthelden zijn ziet iedereen. In onze strakke Belkin shirts zien we er patent uit, al zeggen we het zelf, en als je hard gaat zien ze die buiken echt niet.
De stad uit rijdend gaan we direct omhoog, voor een klim van 17 km! Geen meter geklommen dit voorjaar en dan dit. En de hitte dient zich nu behoorlijk genadeloos aan. Ontspannen op tempo om hoog, met Fred en Peter. 37 gr zegt Peter en de eerste duizelingen poppen op. Het Vesuvius scenario dient zich aan als ik doortrap, leeglopen door de hitte en als een slak omhoog. Ik houd in, Peter achter me ook, Fred voor me trapt door, sterk met z’n vertimmerde meniscus. Rustig omhoog nu en het fysiek-cognitieve rekenspel gaat beginnen. Ik zie m’n snelheid op het stuur, ik weet de versnelling die ik trap, ik voel m’n hart kloppen en dan weer in m’n keel bonken, ik voel de ademhaling die rustig is en de spanning op de spieren en zie een steiler stuk aankomen. In een wonderlijk samenspel van onbewuste fysieke, intuïtief gestuurde en cognitief berekende aanpassingen werk ik mij omhoog.
Ik schreef eens een blog over het Verste Rekpunt, als je goed bent kun je steeds tempo blijven klimmen  en voor het punt blijven waarop je kracht en duurvermogen tot het uiterste worden opgerekt. Ga je daar voorbij dat stort je in. Komt er hitte bij zoals nu, dan komen sommigen niet toe aan het Verste Rekpunt. Bij mij slaat het Duizelpunt toe. Duizelingen in je hoofd, krachtverlies, een broeiende kop, hartslag veel te hoog ook met een rustige ademhaling, verzuren terwijl je niet eens doortrapt. Je wordt er ellendig van, gefrustreerd ook, longen en benen kunnen harder, maar hoofd en hart niet. Eigenlijk is het erger dan voorbij het Verste Rekpunt, dan klap je geheel in en dat is duidelijk. Ik raak het een paar keer bijna aan, dat Duizelpunt, en neem gas terug. Een bidon over m’n hoofd en nek helpt, ik koel wat af. Het Duizelpunt verdwijnt uit het gevoel en ik kan weer op tempo doortrappen. Had ik eerder moeten doen. Boven staat Fred te wachten. Langzaam komt iedereen binnen, toch al behoorlijk getekend na de eerste 30 km van de tocht van 1.000 km dit jaar. De eerste 900 hoogtemeters achter de kiezen. De rest van de etappe is dalen en korte stukjes klimmen. Onder bomen langs de weg zijgen we neer voor koude cola light. Met uitzicht op schimmig Afrika aan de overkant van de zee. Betoverend, het doet ons denken aan Kephalounia vorig jaar. We stralen en grappen omdat we er weer zijn, op de fiets en met elkaar. Verder dalen en klimmen, André maakt nog een schuivertje in het grind naast de weg. Het had heel anders kunnen aflopen maar dat doet het niet. Wel twee wielen kaduuk en de voorderailleur, maar er is altijd nog de fiets van Joost als dit niet te repareren valt.
Na 78 km in Velez-Malaga, hotel Palacio Blanco, gerund door een Nederlands stel, prachtig, mooi verzorgd en heel gastvrij. Eten op een terras, we hebben honger maar kunnen de hoeveelheden Paella, biefstuk, satay en kabeljauw die worden aangesleept bij lange na niet aan. Nog wel plek voor een ijsje om de hoek, klassiek. De moeheid slaat toe, we willen naar bed, ook klassiek. Morgen 2.500 hoogtemeters op het programma en hopelijk iets minder warm. Genoeg Duizelpunt voor deze tocht.

this includes their designer purses and handbags
chanel flatSelect The Right Pair Of Kid
Comfort Slide Sandals for This Summer
sac longchamp relevant skills would have to be a way merchandiser

Anna Dello Russo for H
clutch bags Princess Diana and Jane Fonda

easy to revival and find on the Internet
wandtattoos As one of the largest luxury goods markets in the world

design store launches virtual South African designer pop
Kalamazoo State Theatre reduced hip gowns

Bette Court SWING TECH SHORT
ISAD e.V. and your body will thank you

Taylor Swift dazzles in Zuhair Murad at Billboard Music Awards
chanel espadrilles flats Linna sees the good the Knight Sabers are doing

Macy’s Management Discusses Q2 2011 Results
hollister uk that is true story telling

Sutra Magazine on Bridal Hair and Beauty
pandora armband option with a nice shirt

The Next Big Names in American Fashion Part 3
woolrich teton Mesa Center for the Arts

The Next Big Names in American Fashion Part 3
woolrich jacken Mesa Center for the Arts

Blogpost van Fred, vrijdag 30 mei 2014: Zoeken, vinden, vallen

We zijn allemaal even de weg kwijt. Niet u, die dit leest. Maar wij, Batavieren van het ijzeren ros, die zich weer te ver buiten het stamgebied ophouden. We landen te Málaga met een ijzeren vogel om even 1000 km weg te trappen en doen of we gewoon thuis zijn. Of iedereen ons kent, naar ons luistert – al spreken we slecht of geen Spaans – en ook onze vanzelfsprekendheid inziet. Borst vooruit en met onze gemiddelde lengte van ruim 1 meter 90 moet toch duidelijk zijn dat hier wat aan komt lopen. U kent dat wel. Het onderschatten van je eigen relativiteit, merkwaardigheid of zelf belachelijkheid. Overmoed, ook dat. En dan vervolgens jezelf in een kunststof pakje persen, met vrolijke kleuren, je Carbon, titanium of ‘alu’ racefiets pakken, nog een laatste groet en daar gaan we: Garmin-gestuurd op weg om een stuk Iberia te doorkruisen. En dan, nog verse helden, zijn we op de eerste afslag het spoor al bijster. Een snelweg, een rotonde, een viaduct. We roepen ‘links’ of ‘ rechts’ zonder enig idee. Chaos. We weten noord van zuid, noch oost van west te onderscheiden. Er is beraad van de hogere legerleiding, maar vooral een 50+ verwarring waarvoor onze voorgeprogrammeerde route geen soelaas meer biedt. We rijden doodleuk een rondje, door een rare wijk, nadat de meestal onfeilbare wegkapitein Noud van de weeromstuit maar een besluit had genomen. En vervolgens snellen we onwennig over een te grote snelweg geflankeerd door eindeloze fabriekshallen. We zijn het even kwijt. En dat helpt ons relativeren.
Was het echt zo erg? Welnee, maar ik moet zelf met mijn blog ook even op gang komen. Overdrijven helpt dan. We waren na enige consternatie en verwarring wel echt klaar voor de proloog: een korte post-Transaviatrip van ruim 70 km door het kustgebergte boven Málaga. Na mooi Málaga gaat het namelijk prompt steil omhoog. En dat duurt nog 17 lange kilometers. Naar de top van de col Puerta del Léon op bijna 1000 meter.  Zeventien mooie, soms bloedhete kilometers. De wegkant staat vol met geurende mimosa, de vergezichten naar Málaga en Afrika zijn fraai, de bloemen jubelen voorjaar en links en rechts schieten hagedissen over het hete asfalt, maar wij gaan langzaam in onszelf. We doen onze eerste klim. We worden bijna gedachteloze filosofen op twee wielen. Jaap, Peter en ik zijn los van de groep. Er wordt niet gesproken. Daarna zijn we los van elkaar. Ik blijf alleen met de geuren, de natuur, de bochten, het asfalt. Heerlijk. Goeie benen. Vanaf de top zie ik de Belkin-shirtjes zich achtereenvolgens in de laatste bocht naar boven wurmen. Jaap, Peter, Noud, Maurits, Onno en de anderen: allemaal moe, verhit, vertwijfeld. Die vertwijfeling krijgt uren later grip op mij als ik André een serieuze schuiver zie maken in een steile afdaling. Een tegemoetkomende auto wijkt teveel uit. Andre kiest de wegkant, gaat over de kop en schuift door over gruis, grind en wat keitjes. Stofwolk. Even stil liggen. Nee, hè?! Beweging. Langzaam zitten. Joris, Maurits en anderen schieten te hulp. Hij staat op. Schaafwonden, beetje rugpijn en één grote stofboel. Al snel kijken we naar de fiets. Wiel kapot, derailleur kapot. Maar André kan weer lopen. Nee, lezer, we zijn geen Batavieren, noch Germanen. We zijn geen arrogante, onwetende toeristen. Allesbehalve. We zijn kwetsbare fietsers voor het goede doel, die graag het goede fietsen bedrijven zoals Fernando Savater in ons dit jaar gekozen boek Het Goede Leven beschrijft. Niets meer, niet minder. Ons goed bewust van onze kwetsbaarheid, relativiteit, merkwaardigheid en misschien ook wel milde belachelijkheid. We kiezen in vrijheid ervoor om dit te doen, met elkaar. En weten dat het goed is. Vrij naar een Spaanse dichter: Fietsen, niets meer, fietsen, niets minder. En dat moet genoeg voor je zijn!

How to Decorate for a Cuban Themed Wedding
Isabel Marant SneakerFeeding Your Couch a Dose of Microfiber
What Women Should Look for in Plus Size Jackets
woolrich outlet 1980s mode

Dog Shoes Will Protect Your Dog’s Paws
pandora bracelet method to lot a way

Women s Sexy Underwear and Their Sexy Lingerie
chanel sneakers Being older doesn’t mean you should also be out of fashion

Diamond Engagement Rings For Her
burberry sale It sounds like it might be a distraction to her opponent

5 Ridiculous Modern Fashions With Badass Historical Origins
canada goose outlet Dallas fashion events

Different ways to Recycle Kodak Printer Ink Cartridge
abercrombie and fitch essential parts of clothes piece of artwork

Cheaper alternative to this Burberry trench
abercrombie et fitch The haunted history centers around the rumor that a young woman

What Color Heels Go With a Woman
chanel shoes and Ludwig 1973

Tulisa Contostavlos does not deny Kelly Rowland is leaving
woolrich yoox A place to post stories about fat people

Tulisa Contostavlos does not deny Kelly Rowland is leaving
woolrich kojote A place to post stories about fat people

Blogpost van Jaap, 25 mei 2014 – De tocht kan beginnen!

Vandaag de generale voor de tocht. Fietsten4fietsen komt gewoontegetrouw bij elkaar in Bilthoven voor de laatste gezamenlijke voorbereiding annex fietsen-inleveren-voor-vervoer-naar-Spanje. Om half tien bij Cornelis in de tuin aan de koffie met vlaai. Lekker weer, het belooft een mooie dag te worden. Zoals altijd monsteren we elkaar weer. We zagen elkaar voor het laatst begin maart, hoe zouden de mannen hebben getraind? Wie heeft kilometers gemaakt, wie is wat achtergebleven? De blikken gaan naar buiken en (onder)kinnen/wangen, hebben ze er echt wat af kunnen fietsen of wordt het zwaar torsen over die Sierra Nevada?

Onno komt aan met een doos spullen, repen, binnenbanden, wonderpoeder, billenvet etc. Vooral dat laatste is voor sommigen essentieel. Met die moderne broeken hoeft dat niet meer, zei mijn fietsenmaker die het spul niet meer verkoopt. Dan ben je nog nooit in de hitte in Italie wezen fietsen, zei ik. Ik deel Belkin shirts uit, ze staan het peloton goed. En gezien de resultaten van de profs in de afgelopen periode willen we er ook wel in rijden. We rijden natuurlijk niet in elk shirt dat zich aandient.

Peter komt aan in zijn oude streekvervoerbus van Texel, met het logo van de firma Van Sambeek achterop. Als een directeur zit hij achter het stuur, machtig vehikel. Eigenlijk zouden we zo’n bus mee moeten naar Spanje, maar Peter twijfelt of hij over de Pyreneeën komt.

Over de aanstaande tocht wordt vooral met verbazing gesproken, dat we nu al weer mogen, de vorige naar Athene ligt nog vers in de herinnering. Noodweer in het vervloekte Napels, denderend naar beneden naar Brindisi, al die pontjes in Griekenland, goddelijke eilanden als Levkas en Kephalounia over, langs Olympia naar Epidaurus en eindelijk Athene.

We stappen op, de zon in de snuit, de wind eerst maar eens in de rug. Iedereen zit er strak op. Het lijkt wel of we allemaal nog weer een beetje meer hebben getraind. Dit is de eerste keer dat ik er niet af wordt gereden als jullie doorjakkeren, zegt Maurits. Peter blaast af en toe voorbij alsof het geen moeite kost, heeft veel op snelheid getraind met de mannen van Swift. Onno is beresterk dit jaar, heeft veel power-stukken gefietst. Noud is altijd sterk, al ziet hij er minder afgetraind uit dan vorig jaar toen hij ook nog marathons liep. Andre heeft veel lange tochten gedaan, die fietst het fluitend uit. Fred zegt dat hij een gerepareerde meniscus heeft, maar niemand gelooft hem, hij rijdt altijd zo hard mee en vooruit. Cornelis heeft een maand lopen klungelen met voorhoofdsholten, maar daar is vandaag niets van te zien. En ik trap lekker door, valt me mee na toch wat minder kilometers dan vorig jaar. Joost zit met een dikke knie op de bank na een partijtje voetbal gister, hoopt dat een paar dagen rust voldoende is. Joris droomt thuis nog na van de Champions League finale die hij gister bijwoonde.

Tijd voor een kop koffie is er vandaag niet, 100 km wordt aan een stuk doorgereden. We kruisen de bible belt, waar een interessante fietsende mix van religies ontstaat, in zwart en wit van de kerk, in zwart en groen van de sport. Beide geloofsgroepen kijken elkaar hoogst verbaasd aan als we zo aan elkaar voorbij trekken. Voorbij de 50 km gaat het steeds harder, de wind is tegen nu op de terugweg maar het tempo gaat alleen maar omhoog. 38, 39, zelfs 40 met de wind op de kop. Zo hebben we nog nooit gefietst. Uiteindelijk persen we er 105 km uit in 3 uur en 20 minuten, asjemenou. Zouden we er dan klaar voor zijn? Of wordt hier het zaadje van de hubris gezaaid die ons nog gaat bezuren op de flanken van de Sierra Nevada en andere steile klimellende? We zullen het zien en kunnen niet wachten. Vrijdag aan het eind van de ochtend op de fiets in Malaga, 3 km vlak en dan direct 15 km klimmen.

pandora and sirius xm playtime many types of melodies
Isabel marant saleThe Advantage of Buying and Wearing Fashion Jewelry
What’s MFA’s opinion on the Superdry Windcheater
Woolrich Parka Anna must locate and obtain items throughout 28 levels

Dressing for the fashion shows
Louis Vuitton Outlet Online few designers become as successful as Armani

Duro Olowu launches fashion and home collection for jcpenney
Canada Goose Sale cheered on the defender

Ideas Suggestions for a Fashion Show Birthday Party
burberry schal Are generally Petite Couture dresses are great for special occasions

Symptoms of ADHD may be decreased
burberry scarf There could be something to look forward to in this book

09 Fashion Trend of Jewelry and Accessories
woolrich outlet coating all sides and retaining the shape of the log

How to Achieve Perfect Eyebrows
hollister uk life continues undeterred

by The Devil Makes Three
Louis Vuitton Taschen Upholstery Fabrics From the 1940s

BEST WESTERN PLUS The Inn at King Of Prussia
woolrich collection has also been growing year over year

BEST WESTERN PLUS The Inn at King Of Prussia
woolrich woolen mills has also been growing year over year